محبّت به دشمنان اهل بیت، علت گمراهی زبیر!

آن صدقه ها و جهاد ها و سبقت دراسلام و نزدیکی پیامبر و دوستی مقطعی و احساسی امیرالمؤمنین علیه السلام برای زبیر سودی نبخشید و حبّ جاه و مقام و عدم تبرّی نسبت به دشمنان امیرالمؤمنین ومحبّت به معاندان و مخالفان آن حضرت او را به زیر کشید.

 

امیرالمؤمنین علیه السلام درباره او فرمودند: مَا زَالَ الزُّبَیْرُ رَجُلًا مِنَّا أَهْلَ الْبَیْتِ حَتَّى نَشَأَ ابْنُهُ الْمَشْئُومُ عَبْدُ اللَّهِ. یعنی زبیر همواره مردى از ما اهل بیت بود تا آنکه پسر نافرخنده‏اش عبد الله به جوانى رسید. (۱)

 

مرحوم فیض الاسلام در ترجمه و شرح نهج البلاغه اینچنین آورده است: همواره زبیر مردى از (خویشان) ما اهل بیت بود تا وقتى که پسر شوم او عبد اللّه پدید آمد (عبد اللّه خویشاوندى را با ما برید زیرا او اگر چه از اصحاب رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله بود ولى بعد از آن حضرت زندیق گشت یعنى در باطن کافر گردیده و آشکارا اظهار ایمان مى‏نمود. چنانکه مرحوم مامقانىّ در کتاب تنقیح المقال فرموده، و از مرحوم مجلسىّ  در کتاب بحار الأنوار نقل است: عبد اللّه ابن زبیر بنى هاشم را دشمن مى‏داشت، و علىّ علیه السّلام را لعن نموده، دشنام مى‏داد! خلاصه این فرمایش را که نویسندگان سنّى و شیعه در کتاب هاشان نقل نموده‏اند در نسخ نهج البلاغه نیست ما آن را از نسخه ابن ابى الحدید نقل نمودیم).

 

و ابن ابی الحدید می نویسد: این سخن را ابو عمر بن عبد البر در کتاب الاستیعاب از قول امیر المؤمنین علیه السّلام درباره عبد الله بن زبیر آورده است با این تفاوت که کلمه مشئوم-  نافرخنده-  را نقل نکرده است.(۲)

 

ما دراینجا در بیان شرح حال عبد الله بن زبیر نیستیم، اما به نحو مجمل آنچه که از بیان حضرت و احوال عبدالله به دست می آید این است که زبیر به علت ارتباط و محبت به فرزندش عبد الله که دشمن امیرالمؤمنین علی علیه السلام و از أسماء (دختر ابوبکر) بود، از طریق حق جدا شده و خود را از نعمت همراهی با اهل بیت پیامبر صَلّیَ اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ محروم نموده است.

 

خسر الدنیا و الآخرة!

 
چه بسیار افرادی در طول تاریخ که به راه هدایت و نجات راه یافتند اما به علت عدم حفظ شرایط و عدم غیرت و تولی و تبرّی حقیقی به آن، مصداق

نوشته شده در تاریخ شنبه 27 اسفند 1390    | توسط: مدیر    |    | نظرات()